Πολλοί παράγοντες συμβάλλουν στους εργατικούς τραυματισμούς

Πολλοί διαφορετικοί παράγοντες, από την παχυσαρκία και τη χρήση εργαλείων με δόνηση έως την έλλειψη αρμοδιότητας για λήψη αποφάσεων, φαίνεται να συμβάλλουν στον κίνδυνο ενός ατόμου για τραυματισμό ή βλάβη από την εργασία του, σύμφωνα με μελέτη Γάλλων ερευνητών που δημοσιεύεται στο περιοδικό Arthritis & Rheumatism.

Η γήρανση του πληθυσμού, σε συνδυασμό με τις πιέσεις της εργασίας, αυξάνουν τον κίνδυνο των εργαζομένων για τραυματισμούς, δηλώνει ο συγγραφέας της μελέτης, Dr. Yves Roquelaure από το Πανεπιστήμιο της Angers. Δεδομένης της γήρανσης του ανθρώπινου εργατικού δυναμικού και της εντατικοποίησης της εργασίας, τόσο οι εταιρείες όσο και η κυβέρνηση θα πρέπει να αυξήσουν τις προσπάθειες για πρόληψη αυτών των τραυματισμών, συνιστά ο Dr. Roquelaure.

Οι ερευνητές εξέτασαν 3.710 Γάλλους εργαζόμενους, από τους οποίους οι 472 είχαν τουλάχιστον μία μυοσκελετική διαταραχή στα άνω άκρα - έναν συλλογικό όρο για καταστάσεις που πλήττουν τους μυς, τις αρθρώσεις, τα νεύρα και τα οστά στα χέρια, τους βραχίονες και τους ώμους. Το σύνδρομο περιστροφέων ώμου και το σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα ήταν δύο από τους πιο συχνούς τύπους μυοσκελετικής διαταραχής των άνω άκρων.

Η αυξημένη ηλικία και το ιστορικό τέτοιας διαταραχής ήταν οι ισχυρότεροι παράγοντες κινδύνου για μυοσκελετική διαταραχή άνω άκρων τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες.

Στους άνδρες, άλλοι παράγοντες κινδύνου ήταν η παχυσαρκία, η πολύ απαιτητική εργασία από σωματική ή ψυχολογική άποψη, η εξαιρετικά επαναληπτική εργασία και η εργασία με τους βραχίονες στο επίπεδο του ώμου ή και ψηλότερα ή η εργασία με πλήρη κάμψη των αγκώνων.

Στις γυναίκες οι κίνδυνοι διέφεραν και περιελάμβαναν τον διαβήτη, την εξαιρετική κάμψη του καρπού, τη χρήση εργαλείων με δόνηση και την πολύ χαμηλή δυνατότητα λήψης αποφάσεων.

«Η μελέτη δείχνει ότι απαιτούνται πολύπλευρες παρεμβάσεις, όπως εκπαίδευση, διόρθωση των ατομικών παραγόντων κινδύνου όπου αυτό είναι δυνατόν (π.χ. θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη) και μείωση της έκθεσης σε εμβιομηχανικές πιέσεις κατά την εργασία» δηλώνει ο Dr. Roquelaure.

Οι προσπάθειες σε ατομικό και οργανωτικό επίπεδο για βελτίωση του περιβάλλοντος εργασίας - και για συμμετοχή των εργαζομένων σε αυτές τις προσπάθειες - φαίνεται να είναι μια κατάλληλη στρατηγική για μείωση των σωματικών απαιτήσεων και των συμπτωμάτων μυοσκελετικής διαταραχής, παρόλο που τα επιδημιολογικά στοιχεία για την αποτελεσματικότητά της είναι ακόμη περιορισμένα, καταλήγει ο ερευνητής.

Πηγή:
Reuters