Οι υπεριώδεις ακτίνες του ήλιου και ο ρόλος τους στη σκλήρυνση κατά πλάκας

Οι υπεριώδεις ακτίνες του ηλιακού φωτός ενδέχεται, σύμφωνα με τα ευρήματα μιας πρόσφατης μελέτης, να διαδραματίζουν μεγαλύτερο ρόλο από τη βιταμίνη D στον έλεγχο της σκλήρυνσης κατά πλάκας.

Όπως επισημαίνουν ο Hector DeLuca και ο Bryan Becklund από το Πανεπιστήμιο του Wisconsin-Madison, η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι πολύ πιο συχνή σε υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη απ' όσο στις τροπικές χώρες, γεγονός που έκανε τους ερευνητές να αναρωτιούνται μήπως η διαφορά αυτή οφείλεται στα υψηλότερα επίπεδα βιταμίνης D που επιτυγχάνονται λόγω της αυξημένης έκθεσης στο ηλιακό φως στις τροπικές χώρες.

«Έρευνες έχουν δείξει ότι οι μεγάλες δόσεις της ενεργού μορφής της βιταμίνης D μπορούν να εμποδίσουν τη νόσο σε ζωικά μοντέλα», αναφέρει ο DeLuca σε δήλωσή του. Βέβαια, προσθέτει ο ερευνητής, οι μεγάλες αυτές δόσεις της βιταμίνης οδήγησαν σε μεγάλη αύξηση των επιπέδων ασβεστίου στο αίμα των ζώων, αλλά οι άνθρωποι που ζουν στον ισημερινό δεν έχουν υψηλά επίπεδα ασβεστίου, αν και έχουν χαμηλή συχνότητα εμφάνισης σκλήρυνσης κατά πλάκας.

Οι ερευνητές πυροδότησαν την έναρξη της νόσου σε ποντίκια που είχαν τροποποιηθεί γενετικά ώστε να είναι ευπαθή στην ανάπτυξη ομοιάζουσας με τη σκλήρυνση κατά πλάκας νόσου, χορηγώντας τους με ένεση μια πρωτεΐνη από νευρικές ίνες, και στη συνέχεια εξέθεσαν τα ποντίκια σε μέτρια επίπεδα υπεριώδους ακτινοβολίας για μια εβδομάδα.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Proceedings of the National Academy of Sciences, έδειξε ότι η έκθεση σε υπεριώδη ακτινοβολία δεν μετέβαλε τον τρόπο που ανέπτυξαν πολλά ποντίκια τη νόσο, αλλά μείωσε τα συμπτώματά της, ιδιαίτερα στα ζώα που εκτέθηκαν στην ακτινοβολία κάθε δεύτερη μέρα.

Οι ερευνητές βρήκαν επίσης ότι, αν και η έκθεση σε υπεριώδη ακτινοβολία αύξησε τα επίπεδα της βιταμίνης D, η αύξηση αυτή δεν αρκούσε από μόνη της για να εξηγήσει τη μείωση των συμπτωμάτων της νόσου.

Πηγή: United Press International