Γιατί τρώμε λιγότερο όταν είμαστε με παρέα;

Όλοι θα έχετε παρατηρήσει πως όταν είμαστε σε ένα τραπέζι με μια μεγάλη παρέα τρώμε λιγότερο. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό άραγε; Η επιστήμη τώρα έχει την απάντηση.

Ερευνητές από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Stanford στις Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν πειράματα σε ποντίκια οι εγκέφαλοι των οποίων λειτουργούν παρόμοια με των ανθρώπων.
Οι ειδικοί διαπίστωσαν πως όταν διέγειραν τα κοινωνικά κύτταρα του εγκεφάλου, τα ζώα ενδιαφέρονταν λιγότερο για την κατανάλωση του φαγητού. Το ίδιο ίσχυε και όταν υπήρχαν άλλα ζώα στο χώρο για κοινωνικοποίηση.

Με άλλα λόγια απέδειξαν πως η συντροφιά μας κάνει να τρώμε λιγότερο επειδή το μέρος του εγκεφάλου που αφορά στην κοινωνικοποίηση, ελέγχει και την όρεξή μας.

Όπως είπε ο επικεφαλής της έρευνας Δρ. Καρλ Ντέσεροθ «γνωρίζουμε ότι οι κοινωνικές περιστάσεις μπορούν να επηρεάσουν την επιθυμία μας για φαγητό. Ένα παράδειγμα είναι η συμπεριφορά των ανθρώπων σε διαφορετικά επίπεδα κυριαρχίας στην κοινωνική ιεραρχία. Δεν θα πέσουμε με τα μούτρα στα παϊδάκια αν φάμε μαζί με τη βασιλική οικογένεια».

Η κοινωνική συμπεριφορά ελέγχεται από τον κογχομετωπιαίο φλοιό, που παίζει ρόλο και στην ανάγκη του ανθρώπου για τροφή. Οι ειδικοί πιστεύουν ότι οι δύο εγκεφαλικές συνδέσεις ενώνονται και επηρεάζουν η μία την άλλη.

Υπάρχει τεράστιο αντίκτυπο μέσα από αυτή τη νευρολογική σχέση, προειδοποιούν οι ερευνητές από την Ιατρική του Στάνφορντ. Η μοναξιά μπορεί να οδηγήσει στην υπερφαγία επειδή το μυαλό δεν συγκεντρώνεται σε κοινωνική αλληλεπίδραση. Αντιθέτως, το αίσθημα της κοινωνικής πίεσης μπορεί να οδηγήσει σε χρόνια νευρική ανορεξία.

Ο Δρ. Ντέσεροθ είπε ότι οι άνθρωποι με ανορεξία αναφέρουν ότι ένα ισχυρό κίνητρο, ήταν η ανταμοιβή των άλλων όταν μείωναν την ποσότητα πρόσληψης τροφής.

Στην τωρινή έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature, ο Δρ. Ντέσεροθ εντοπίζει ποιοι νευρώνες αφορούν στο φαγητό και την κοινωνική συμπεριφορά. «Ο βασικός σκοπός ήταν να δούμε ποιοι νευρώνες επηρεάζουν πράγματι τη συμπεριφορά. Τώρα που ξέρουμε, μπορούμε να τους εξετάσουμε πιο κοντά και να δούμε τι τους διαφοροποιεί και τους ξεχωρίζει μεταξύ τους.

Αν υπάρχουν διαφορές, αυτό θα εμβαθύνει την κατανόησή μας για τα διάφορα είδη νευρολογικών κυττάρων και αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε φαρμακευτικές παρεμβάσεις ώστε να μειωθεί η σχέση διατροφής και κοινωνικοποίησης στους ανθρώπους που πάσχουν από ανορεξία».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:
Άγχος: Γιατί μας κάνει να τρώμε περισσότερο;

In this article