Γράφει η Αρετή Μανιώτη*
Καλώς ήρθατε στο πιο κλασικό παιδιατρικό δίλημμα της άνοιξης (και όχι μόνο).
Από τη μία έχουμε την ίωση, τον «επισκέπτη» που έρχεται απρόσκλητος, κάνει χαμό για λίγες μέρες και μετά φεύγει αφήνοντας πίσω του χαρτομάντιλα και εξάντληση.
Από την άλλη, η αλλεργία, πιο ύπουλη, πιο επίμονη, και συχνά με στιλ: εμφανίζεται κάθε χρόνο την ίδια εποχή, σαν να έχει βάλει υπενθύμιση στο κινητό.
Πρώτη μεγάλη διαφορά: ο πυρετός.
Η ίωση αγαπάει τον πυρετό. Τον φέρνει μαζί της σχεδόν πάντα, σαν συνοδό σε γάμο. Αν δείτε θερμοκρασία, ειδικά τις πρώτες μέρες, το πιθανότερο είναι ότι πρόκειται για ιογενή λοίμωξη.
Η αλλεργία, αντίθετα, δεν ασχολείται με τέτοια. Δεν κάνει πυρετό. Προτιμά να σας ταλαιπωρεί… πιο διακριτικά.
Δεύτερη στάση: η μύτη.
Ναι, θα μιλήσουμε για τις εκκρίσεις, γιατί εκεί κρύβεται η μισή αλήθεια.
Στην ίωση, η έκκριση ξεκινάει συνήθως διαυγής και μέσα σε λίγες μέρες γίνεται πιο παχύρρευστη, κιτρινωπή ή πρασινωπή. Είναι μέρος της φυσιολογικής εξέλιξης της φλεγμονής.
Στην αλλεργία; Διαυγής, νερουλή, ασταμάτητη. Σαν να έχει ανοίξει βρύση χωρίς διακόπτη.
Τρίτο και πολύ χαρακτηριστικό: η φαγούρα.
Αν δείτε το παιδί να τρίβει μύτη, μάτια, να κάνει αυτό το μικρό «χαιρετισμό» προς τα πάνω (το λεγόμενο allergic salute), τότε η αλλεργία σηκώνει το χέρι και λέει «εγώ είμαι».
Η ίωση μπορεί να φέρει μπούκωμα και ενόχληση, αλλά σπάνια αυτή την έντονη, σχεδόν εκνευριστική φαγούρα.
Τέταρτο: η γενική εικόνα του παιδιού.
Με ίωση, το παιδί συνήθως είναι πεσμένο, κακοδιάθετο, θέλει αγκαλιά, καναπέ και ίσως λίγη περισσότερη… δραματικότητα.
Με αλλεργία; Μπορεί να τρέχει, να παίζει, να έχει ενέργεια, απλά με μια μύτη που δεν σταματά και μάτια που δακρύζουν.
Και τέλος, η διάρκεια.
Η ίωση έχει αρχή, μέση και τέλος, συνήθως μέσα σε μια βδομάδα.
Η αλλεργία, όμως, είναι πιο… πιστή. Μένει όσο υπάρχει το αλλεργιογόνο: γύρη, σκόνη, τρίχωμα. Δηλαδή μπορεί να κρατήσει εβδομάδες.
Τι σημαίνουν όλα αυτά στην πράξη;
Ότι δεν χρειάζεται πανικός, αλλά παρατήρηση. Το σώμα του παιδιού δίνει πάντα στοιχεία. Και όσο πιο γρήγορα τα «διαβάζουμε», τόσο πιο σωστά αντιδρούμε.
Και μια μικρή υπενθύμιση:
Δεν είναι όλα άσπρο-μαύρο. Υπάρχουν περιπτώσεις που μπερδεύονται, και εκεί ο παιδίατρος είναι ο καλύτερος «μεταφραστής» αυτών των συμπτωμάτων.
—
* Η Αρετή Μανιώτη είναι παιδίατρος και Διευθύντρια της Παιδιατρικής Κλινικής στο νοσοκομείο «Υγεία» στη Λεμεσό. Κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο στην Παιδοπνευμονολογία.
