Πως σχετίζεται το πρόβλημα των αμβλώσεων με το πρόβλημα του δημογραφικού;
Το θέμα που προέκυψε με τις αναφορές της κ. Καρυστιανού για τον αριθμό των αμβλώσεων που τις υπολόγισε χωρίς κάποια τεκμηρίωση στις 250.000 ετησίως, αριθμός εντυπωσιακός και μάλλον υπερβολικός, δημιούργησε ένα κύμα απόψεων, αρθρογραφίας και αναρτήσεων στα κοινωνικά δίκτυα.
Ας δούμε έστω και κατά προσέγγιση μερικά στοιχεία και εκτιμήσεις.
Μιλώντας για ευρωπαϊκές στατιστικές υπολογίζονται 8 – 12 αμβλώσεις ανά 1.000 γυναίκες 15–49 ετών. Στην Ελλάδα αυτός ο πληθυσμός (15-49) αφορά 2.100.000 – 2.250.000 γυναίκες, οπότε μια αναγωγή χωρίς άλλα κριτήρια (κουλτούρα, ενημέρωση, αντισύλληψη, κλπ.) θα έβγαζε 20.000 – 24.000 ετησίως. Πολύ μακριά – κάτω από το υποδεκαπλάσιο από τις 250.000 – και μάλλον πιο ρεαλιστικός αριθμός.
Επίσης, αν ίσχυαν οι 250.000 αμβλώσεις θα μιλάγαμε ότι …κάθε χρόνο(!) μία στις οκτώ ή εννέα γυναίκες αυτή της ηλικίας, κάνει άμβλωση! Και τον επόμενο χρόνο το ίδιο! Και στη διάρκεια της αναπαραγωγικής ηλικίας (34 χρόνια όπως υπολογίζεται, από 15-49) ΟΛΕΣ οι γυναίκες θα είχαν κάνει κατά μέσο όρο 4 αμβλώσεις! Είναι μάλλον μεγάλος αριθμός, και χωρίς να υπολογίζουμε ότι 10-15% έχει δυσκολίες σύλληψης κάποια στιγμή. Αλλά ας το δούμε και από μια άλλη πλευρά.
Σήμερα στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι υπάρχουν 1.400 έως 1.600 χειρουργικές αίθουσες σε Δημόσια νοσοκομεία (ΕΣΥ + Πανεπιστημιακά + Στρατιωτικά) σε 125–130 νοσοκομεία. Θεωρητικά, όλα τα δημόσια νοσοκομεία με μαιευτική–γυναικολογική κλινική (περίπου τα μισά) μπορούν να πραγματοποιούν άμβλωση. Επίσης, μπορεί η άμβλωση στην Ελλάδα να είναι νόμιμη (Ν. 1609/1986 για τη ρύθμιση διακοπής κύησης), αλλά σύμφωνα με τον ίδιο νόμο γιατροί και λοιπό προσωπικό μπορούν να αρνηθούν συμμετοχή σε άμβλωση για λόγους συνείδησης. (Εκτός όταν κινδυνεύει η ζωή ή η σοβαρή υγεία της γυναίκας).
Τελικώς στην πράξη τα νοσοκομεία δεν προσφέρουν συστηματικά τη διαδικασία της άμβλωσης, εκτός ίσως από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, μεγάλες πόλεις). Σημαντικό είναι και το θέμα αναμονής, για διαθεσιμότητα χειρουργείων στον δημόσιο τομέα, κρίσιμο στοιχείο για την απόφαση της άμβλωσης που δεν μπορεί να περιμένει. Αν προσθέσουμε και τους λόγους διακριτικότητας, τελικώς είναι ασφαλές να υποθέσουμε ότι το 90% των αμβλώσεων γίνονται στον ιδιωτικό τομέα.
Σε κάθε περίπτωση 250.000 αμβλώσεις ετησίως, όπως ανέφερε η κ. Καρυστιανού επιμερίζονται σε ένα μέσο όρο 685 κάθε μέρα, αριθμός που φαίνεται αρχικά πολύ μεγάλος, αν όχι εξωπραγματικός. Αν δε αφαιρέσουμε Σάββατα, Κυριακές και αργίες όπου εξυπηρετούνται μόνο επείγοντα περιστατικά, θα πλησιάσουμε στις 1000 αμβλώσεις ημερησίως για να φτάσουμε τις 250.000 μέσα στο χρόνο. Μάλλον δεν συμβαίνει.
Επιστρέφουμε όμως στον ιδιωτικό τομέα, όπου μπορεί να έχουμε περί τις 600 – 700 χειρουργικές αίθουσες σε ιδιωτικά Νοσοκομεία, κλινικές και θεραπευτήρια, αλλά αμβλώσεις γίνονται σχεδόν αποκλειστικά σε ιδιωτικά μαιευτήρια και κλινικές που διαθέτουν Μαιευτικό–Γυναικολογικό τμήμα (και φυσικά άδεια χειρουργείου). Σε αυτά τα τμήματα καταφεύγουν κυρίως οι γυναίκες. Υπολογίζω από μια γρήγορη διερεύνηση κι αν υπολογίσουμε διαθέσιμες αίθουσες, ώρες λειτουργίας, και ποικιλία επεμβάσεων (πολλές με περισσότερες ανάγκες σε χρόνο από ότι μια άμβλωση) δεν είναι πολύ ρεαλιστικό να γίνονται πάνω από 25.000 αμβλώσεις το χρόνο στον ιδιωτικό τομέα.
Καταλήγοντας, προφανώς ένας αριθμός 20.000 – 25.000 αποτελεί μια πιο ρεαλιστική εκτίμηση για τις αμβλώσεις στην Ελλάδα, δεν παύει όμως να είναι ένας μεγάλος αριθμός και αυτό θα πρέπει να απασχολεί. Και επιβάλλεται να έχουμε προγράμματα ενημέρωσης για την αντισύλληψη και η περιβόητη σεξουαλική αγωγή μέσω των «Εργαστηρίων Δεξιοτήτων» στα σχολεία, να πιάσει τόπο. Γιατί πολύ απλά αν υπήρχε καλύτερη αντισύλληψη, θα είχαμε λιγότερες εκτρώσεις, αλλά το πιθανότερο θα είχαμε τις ίδιες ακριβώς γεννήσεις. Και αυτό είναι ένα εντελώς διαφορετικό θέμα (το δημογραφικό) που δεν μπορεί να μπαίνει μαζί στην ίδια πρόταση, με το πρόβλημα των αμβλώσεων.
