Γράφει η Αρετή Μανιώτη*
Αγαπητοί γονείς,
Ξυπνάει, φοράει τσάντα, μπαίνει στην τάξη… και μετά; Ξαφνικά το παιδί σας θυμάται ότι δεν θέλει σχολείο, ότι η μαμά είναι το καλύτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα και ότι η αγκαλιά σας έχει πτυχίο PhD στην παρηγοριά. Αν αυτό σας ακούγεται γνώριμο, τότε μιλάμε για τη γνωστή «δυσκολία προσαρμογής στο σχολείο». Και ναι, είναι απολύτως φυσιολογικό!
Το σχολείο για ένα παιδί είναι ένας καινούργιος πλανήτης: άγνωστοι άνθρωποι, καινούριοι κανόνες, πολλά «πρέπει» και λίγα «θέλω». Οπότε, μην απορείτε αν τα δάκρυα κάνουν παρέλαση στην πόρτα.
Τι μπορείτε να κάνετε;
Ρουτίνα, η μαγική λέξη
Τα παιδιά αγαπούν να ξέρουν τι θα γίνει μετά. Ένα σταθερό πρωινό πρόγραμμα μειώνει το άγχος.
Αποχαιρετισμός-αστραπή
Όσο περισσότερο σέρνεται η σκηνή, τόσο πιο δύσκολη γίνεται. Ένα φιλί, μια αγκαλιά, «καλή μέρα» και… πάμε!
Μικρές δόσεις ανεξαρτησίας
Δώστε στο παιδί ευκαιρίες να διαχειριστεί μόνο του μικρές καταστάσεις (π.χ. να μιλήσει στη δασκάλα για κάτι που θέλει).
Συνεργασία με τη δασκάλα
Οι εκπαιδευτικοί έχουν εμπειρία σε… αποστολές διάσωσης μαθητών με δάκρυα. Αφήστε τους να βοηθήσουν.
Αναμνηστικά αγάπης
Ένα μικρό αντικείμενο από το σπίτι (ένα βραχιολάκι, ένα σημείωμα) μπορεί να λειτουργήσει σαν «μαγικό φυλαχτό».
Και το πιο σημαντικό
Hρεμία
Αν εσείς αγχώνεστε, το παιδί θα το νιώσει διπλά. Σκεφτείτε το σαν μικρή πρόβα ζωής, αν μάθει τώρα να προσαρμόζεται, θα μπορεί αργότερα να αντιμετωπίζει αλλαγές με περισσότερη αυτοπεποίθηση.
Οπότε, αγαπητοί γονείς, την επόμενη φορά που θα ακούσετε το «δεν θέλω σχολείο», πάρτε βαθιά ανάσα, χαμογελάστε και θυμηθείτε: είναι απλά ένα στάδιο. Και όπως όλα τα στάδια στην παιδική ηλικία… περνάει πιο γρήγορα απ’ όσο φαντάζεστε!
—
* Η Αρετή Μανιώτη είναι παιδίατρος και Διευθύντρια της Παιδιατρικής Κλινικής στο νοσοκομείο «Υγεία» στη Λεμεσό. Κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο στην Παιδοπνευμονολογία.
