Η Eli Lilly ανακοίνωσε την Τρίτη ότι ασθενείς σε προχωρημένη κλινική δοκιμή, οι οποίοι λάμβαναν ενέσιμη αγωγή GLP-1 για περισσότερο από έναν χρόνο, δεν παρουσίασαν σημαντική επανάκτηση βάρους όταν μεταπήδησαν στο νέο χάπι αδυνατίσματος Foundayo.
Άτομα που άλλαξαν από το ενέσιμο Wegovy της Novo Nordisk στο από του στόματος Foundayo της Lilly, παρουσίασαν μέση αύξηση βάρους περίπου 0,9 κιλά μέσα σε έναν χρόνο, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης που παρουσιάστηκαν σε συνέδριο για την παχυσαρκία.
Αντίθετα, ασθενείς που μεταπήδησαν από το ισχυρότερο ενέσιμο φάρμακο της Lilly, Zepbound, στο Foundayo, παρουσίασαν μέση αύξηση περίπου 5 κιλά.
Όταν συζητάμε για τα φάρμακα GLP-1, δε μιλάμε πλέον μόνο την απώλεια βάρους αλλά κυρίως για τη μη ανάκτησή του, μετά τη διακοπή των συγκεκριμένων θεραπειών. Η διατήρηση της απώλειας του βάρους αποτελεί πλέον το επόμενο μεγάλο στοίχημα στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας.
Παλαιότερες μελέτες είχαν δείξει ότι αρκετοί ασθενείς ανακτούν σημαντικό μέρος του βάρους μετά τη διακοπή των ενέσεων μέσα σε διάστημα 18 έως 24 μηνών μετά τη διακοπή της θεραπείας, γεγονός που ενίσχυσε την άποψη ότι η παχυσαρκία πρέπει να αντιμετωπίζεται ως χρόνια νόσος με μακροχρόνια θεραπευτική προσέγγιση.
Ωστόσο, νεότερα δεδομένα δίνουν μια πιο αισιόδοξη εικόνα. Σύμφωνα με άρθρο του Reuters που δημοσιεύθηκε στις 12 Μαΐου 2026 και βασίζεται σε μελέτες της Eli Lilly ασθενείς που μεταφέρθηκαν από ενέσιμη θεραπεία GLP-1 σε καθημερινό χάπι, κατάφεραν να διατηρήσουν μεγάλο μέρος της απώλειας βάρους τους για περίπου έναν χρόνο.
Η μελέτη έδειξε συγκεκριμένα ότι άτομα που είχαν προηγουμένως λάβει semaglutide ανέκτησαν κατά μέσο όρο λιγότερο από 1 κιλό μέσα σε ένα έτος, ενώ όσοι είχαν χρησιμοποιήσει tirzepatide παρουσίασαν μεγαλύτερη αλλά σχετικά περιορισμένη ανάκτηση βάρους. Τα ευρήματα αυτά, ενισχύουν το σενάριο της «θεραπείας συντήρησης», είτε με χαμηλότερες δόσεις είτε με μετάβαση σε από του στόματος φαρμακευτική αγωγή.
Ειδικοί στην παχυσαρκία επισημαίνουν, ότι η επιτυχής διατήρηση του βάρους δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το φάρμακο. Η αλλαγή των διατροφικών συνηθειών, η αυξημένη πρόσληψη πρωτεΐνης, η συστηματική άσκηση με βάρη ή αντιστάσεις, η διατήρηση της μυϊκής μάζας και η σταδιακή διακοπή της θεραπείας φαίνεται να παίζουν καθοριστικό ρόλο.
Παράλληλα, ενισχύεται η άποψη ότι τα GLP-1 φάρμακα ίσως ακολουθήσουν το μοντέλο άλλων χρόνιων θεραπειών, όπως εκείνων για την υπέρταση ή τη δυσλιπιδαιμία, όπου απαιτείται μακροχρόνια χορήγηση για τη διατήρηση του αποτελέσματος.
Οι εξελίξεις αυτές ενδέχεται να επηρεάσουν τόσο την καθημερινή κλινική πρακτική όσο και τις μελλοντικές κατευθυντήριες οδηγίες για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας.
