Γράφει η Αρετή Μανιώτη*
Από το γάλα στο μπρόκολο: Το οδοιπορικό μιας μικρής κουταλιάς!
Η διατροφή των βρεφών και των παιδιών μοιάζει λίγο με… ταξίδι με τρενάκι. Ξεκινάς ήρεμα με το γάλα (μητρικό ή ξένο), μετά ανεβαίνεις την ανηφόρα των στερεών, και ξαφνικά… το παιδί αποφασίζει ότι το καρότο είναι εχθρός και το μπρόκολο, εξωγήινος εισβολέας.
Ας τα πάρουμε, όμως, από την αρχή.
Το ξεκίνημα των στερεών – mission «μισή κουταλιά»
Γύρω στους 4 με 6 μήνες, έρχεται η μεγάλη στιγμή: «Ώρα για στερεές τροφές!»
Που σημαίνει: πασαλειμμένες σαλιάρες, κουτάλια – αεροπλανάκια και βλέμματα γεμάτα απορία από το μωρό. Οι πρώτες τροφές είναι συνήθως πολτοποιημένα φρούτα και λαχανικά, πάντα μεμονωμένα για να εντοπίσουμε τυχόν αλλεργίες. Και ναι, στην αρχή μπορεί να φανεί ότι περισσότερο φαγητό φτάνει στα μαλλιά παρά στο στομάχι. Δεν πειράζει. Είναι φυσιολογικό!
Το νήπιο λέει όχι – και εννοεί όχι.
Κάπου ανάμεσα στους 18 μήνες και τα 3 χρόνια, πολλά παιδιά περνούν τη φάση του “picky eater” – επιλεκτικού φαγητού. Το παιδί που χτες λάτρευε το κολοκύθι, σήμερα το κοιτάει με υποψία. Αυτή η συμπεριφορά δεν είναι πείσμα. Είναι μέρος της φυσιολογικής αναπτυξιακής πορείας, όπου το παιδί αποκτά έλεγχο και δοκιμάζει όρια.
Τι κάνουμε;
Μένουμε ψύχραιμοι. Η πίεση φέρνει αντίσταση.
Προσφέρουμε ποικιλία και ξαναπροσφέρουμε χωρίς πίεση. Μπορεί να χρειαστούν 10-15 εκθέσεις σε μια τροφή μέχρι να την αποδεχτεί.
Δίνουμε καλό παράδειγμα: τρώμε μαζί του, δείχνοντάς του ότι το φαγητό είναι απόλαυση.
Ενθαρρύνουμε τη συμμετοχή: αφήνουμε το παιδί να πιάσει, να μυρίσει, να βοηθήσει στην κουζίνα.
Η μετάβαση στο σχολείο – ώρα για ανεξαρτησία!
Όταν το παιδί ξεκινά σχολείο, καλείται να διαχειριστεί το φαγητό μόνο του. Είναι η στιγμή να ενισχύσουμε τη θετική σχέση με τη διατροφή. Αποφεύγουμε τα ενοχικά σχόλια («αν δεν το φας, θα στεναχωρηθώ») και επιβραβεύουμε τη δοκιμή, όχι απαραίτητα την κατάποση!
Tip για το τέλος:
Φτιάξετε μαζί ένα «ουράνιο τόξο τροφών»! Κάθε μέρα, το παιδί διαλέγει ένα χρώμα (κόκκινο = ντομάτα, πράσινο = αγγούρι, κ.λπ.). Μετατρέπουμε την τροφή σε παιχνίδι και τη δοκιμή σε περιπέτεια!
Γιατί τελικά, το φαγητό δεν είναι απλά καύσιμο – είναι σύνδεση, ανακάλυψη και μια μεγάλη κουταλιά… αγάπης!
—
* Η Αρετή Μανιώτη είναι παιδίατρος και Διευθύντρια της Παιδιατρικής Κλινικής στο νοσοκομείο «Υγεία» στη Λεμεσό. Κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο στην Παιδοπνευμονολογία.
