Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής,
Ανησυχητικά είναι τα στοιχεία στη χώρα μας για τις Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο Σύλλογος Φίλων Πασχόντων από Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής «ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ», οι ΔΠΤ ξεπέρασαν το 100% στην μετα- covid εποχή, ενώ την ίδια περίοδο οι παρεχόμενες υπηρεσίες περιορίζονται λόγω υποστελέχωσης και έλλειψης υποδομών.
Με βάση τις Εισηγήσεις 19 ειδικών επιστημόνων στα θέματα Πρόληψης και Θεραπείας των ΔΠΤ, των εκπροσώπων 7 συλλογικοτήτων Γονέων , Εκπαιδευτικών, Θεραπευτών και Εργαζόμενων στους φορείς Θεραπείας καταγράφηκε η τρέχουσα πραγματικότητα γύρω από τις ΔΠΤ που χαρακτηρίζεται από την:
Κατακόρυφη Έξαρση: Οι διαταραχές παρουσιάζουν ανησυχητική αύξηση τα τελευταία χρόνια, με την πανδημία του COVID-19 να λειτουργεί ως ισχυρός καταλύτης έξαρσης.
Μείωση του Ορίου Ηλικίας & Αλλαγή Προφίλ: Η νόσος πλήττει πλέον όλο και μικρότερες ηλικίες, εμφανιζόμενη ακόμη και σε κορίτσια 8-9 ετών, ενώ καταγράφεται σταθερή άνοδος των ποσοστών και στους νέους άνδρες.
Νέες Μορφές Διαταραχών: Υπογραμμίστηκε η ανάγκη αντιμετώπισης νέων, σύνθετων μορφών, όπως η ARFID (Διαταραχή Αποφυγής/Περιορισμού της Τροφής).
Ο Σύλλογος Φίλων Πασχόντων από Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής «ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ» κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και καταθέτει υπόμνημα στους εμπλεκόμενους φορείς. Στο υπόμνημα, μεταξύ άλλων, αναφέρονται μια σειρά από σοβαρά προβλήματα:
Δραματική Κατάσταση στην Επαρχία: Η παντελής έλλειψη θεραπευτικών δομών εκτός Αττικής αναγκάζει ολόκληρες οικογένειες να μετακομίζουν στην Αθήνα, υποβάλλοντάς τις σε τεράστια οικονομική και ψυχολογική εξάντληση.
Απουσία Πρόληψης: Καταγράφεται πλήρες κενό στον τομέα της ενημέρωσης, αλλά και στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, όπου κρίνεται επιτακτική η ίδρυση εξειδικευμένων Κέντρων Ημέρας.
Έλλειμμα Δεδομένων: Επισημάνθηκε η απουσία μιας ολοκληρωμένης επιδημιολογικής μελέτης για την έκταση και το είδος των ΔΠΤ στην Ελλάδα.
Επιπλέον, τονίστηκε η μη καταγραφή της πολύτιμης άποψης των αποθεραπευμένων ατόμων σχετικά με το είδος της βοήθειας που χρειάζονται οι πάσχοντες.
Κυβερνητική Αδιαφορία: Που καταγράφηκε με την υποστελέχωση των Δημόσιων Δομών που τείνουν να αναστείλουν την λειτουργία τους, το κλείσιμο του 18 ΑΝΩ που με την υπαγωγή του στον ΕΟΠΑΕ δεν αναλαμβάνει πλέον περιστατικά με ΔΠΤ, με τις αρνητικές συνέπειες της εφαρμογής του Νόμου Βαρτζόπουλου για την Ολοκλήρωση της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης.
Επίσης υπογραμμίστηκε με έμφαση η άρνηση των Υπουργείων Υγείας και Παιδείας να συναντηθούν με τον Σύλλογο, παρά το γεγονός ότι έχουν κατατεθεί ολοκληρωμένες και ώριμες προτάσεις για την Πρόληψη και τη Θεραπεία των ΔΠΤ.
Δυστυχώς, το υφιστάμενο σύστημα αντιμετώπισης των ΔΠΤ, ως μέρος του ευρύτερου συστήματος Ψυχικής Υγείας, πάσχει δομικά και λειτουργικά. Μέσα σε ένα πλαίσιο δημοσιονομικών περικοπών και μείωσης των κοινωνικών κονδυλίων, δεν στοχεύει στην θεραπεία, αλλά απλώς στο να γίνουν οι πάσχοντες λειτουργικοί και συχνά αυτή η λειτουργικότητα να είναι επιφανειακή και αμφισβητήσιμη .
Αυτό το κενό αναγκάζει τις οικογένειες να καταφεύγουν στον ιδιωτικό τομέα. Εκεί, καλούνται να δαπανήσουν υπέρογκα ποσά σε μια εποχή που τα εισοδήματά τους συρρικνώνονται, ερχόμενες συχνά αντιμέτωπες με αμφίβολα αποτελέσματα λόγω της μεγάλης έλλειψης εξειδικευμένων θεραπευτών στις ΔΠΤ.
Διαπιστώθηκε ότι οι Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής δεν γεννιούνται στο κενό. Πέρα από τα ψυχολογικά ή γονιδιακά αίτια, οι πραγματικοί πυροκροτητές κρύβονται στο κοινωνικό μας περιβάλλον : στο οικονομικό άγχος της οικογένειας για επιβίωση, στον εξοντωτικό ανταγωνισμό των σχολικών επιδόσεων και στη βία των ειδήσεων, από τους πολέμους , την γενοκτονία, από τα καθημερινά «Τέμπη» που πληγώνουν την ζωή μας.
Όταν σε αυτά προστίθενται τα ρατσιστικά , σεξιστικά μηνύματα μίσους του διαδικτύου και η δικτατορία της τέλειας εικόνας στα social media, το αποτέλεσμα είναι οδυνηρό.
Συμπερασματικά καταλήξαμε στο ότι η διαταραχή αυτή είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που λιμοκτονεί για νόημα και περισσεύει σε θεάματα. Ότι δεν πρόκειται για μια ατομική αποτυχία, αλλά για μια κοινωνική παθογένεια που εγγράφεται στο σώμα των πιο ευάλωτων μελών της. Και επόμενα αν θέλουμε ουσιαστική πρόληψη και θεραπεία, οφείλουμε να αμφισβητήσουμε τα κυρίαρχα πρότυπα που μετατρέπουν την ύπαρξη σε εμπόρευμα.
